21-02-04

Kartels...

Om het eufemistisch uit te drukken: er zijn hevige verschuivingen aan de gang binnen het Vlaamse politieke landschap, alweer… Bookmakers zullen er een zware kluif aan hebben om te bepalen wie de grootste zal worden na 13 juni. Met drie grote kartels voorop en een Einzelganger iets erna, zal het moeilijk worden om uit te maken waarheen stemmen zullen gaan en vanwaar die stemmen zullen komen.

 

Met zekerheid kan gezegd worden dat er een gesjacher aan de gang is als het om de politici gaat. Ploegen fusioneren en spelers lopen tussentijds over. Een lijn valt er niet in te trekken, grote spelers vervoegen kleine teams en vice versa. Sommige keuzes zijn begrijpelijk en anderen choqueren de publieke opinie dan weer mateloos.

 

Wanneer Vivant, de brede volkspartij VLD vervoegde keek er niemand raar van op. Met een ondernemer in hart en nieren lijkt het er sterk op dat de VLD er met Dûchatelet in eigenste persoon een geldschieter bij heeft. Het feit dat hij de Vlaamse Berlusconi aan het worden is op het vlak van de mediabeheersing in Vlaanderen is er natuurlijk goed bijgenomen. Al zal eenieder van de betrokken partijen dit natuurlijk in beide landstalen hardnekkig ontkennen… Of de overloperij van onder andere De Schepper een oorzaak is van dit kartel, daar heeft men het raden naar. De wegen van de rechtse profilering zijn ondoorgrondelijk.
Na het Congres van de VLD, waarbij drie belangrijke peilers gestemd dienden te worden leek het alsof een oude liberale krokodil als nooit tevoren de kop weer zou opsteken. Willy De Clerck werd opnieuw naar voor geschoven om zijn bekvechtende pupillen een halt toe te roepen. Verhofstadt liet als gevolg daarvan zijn Bert Anciaux-kant eens zien en scoorde er nog mee ook. Toen zijn partijleider alsnog voorbij wilde gaan aan de beslissing van het Congres kreeg hij de wind van voor en werd die ontgoocheld vervangen door Dirk Sterckx. Of het feit dat zijn collega bij de CD&V net op dat moment naar voor geschoven werd een toeval is, laten we hier even in het midden.

 

Laten we meteen even bij de CD&V blijven. De partij kreeg af te rekenen met een oubollige imago. Prompt werd die andere De Clerck opzij geschoven als partijleider en kwam Yves ‘de geit’ Leterme in de spotlight. Wat bizar leek als keuze omdat de partij een dynamischer look wilde krijgen, werd na enige tijd bestempeld als een meesterzet. Met goed onderbouwde argumenten en licht afstappend van de tsjevenmentaliteit leek hij het hart te winnen van menig Vlaming. Door het aantrekken van competente mensen leek hij zijn strategie enkel maar kracht bij te zetten.
Even leek hij en de partij slagzij te maken toen de kartelonderhandelingen bij velen in het verkeerde keelgat schoten. Met verstand van zaken liet hij alles wat bekoelen om uiteindelijk in een vlotte rechte lijn aan te kondigen dat de knoop was doorgehakt. Toen was de N-VA verbonden met het lot van de Vlaamse christen-democraten. Na nog wat geharrewar omtrent Johan Weyts, lijkt het er sterk op dat de stabiliteit binnen de partij terug gekeerd is. Een sterkhouder voor Europa als Ivo Belet en daarvoor nog een Brabants trekpaard zullen enkel maar bijdragen tot het resultaat halfweg juni.

 

De trendsetter, hij die het vuur aan de lont stak is natuurlijk niemand minder dan Steve Stevaert. Blijkbaar is zijn honger naar vereenvoudiging van het landschap nog steeds niet gestild want nog steeds reikt hij de hand van Groen! en Vera Dua. Standvastig blijft zij weigeren, hoe lang dit nog vol te houden is, is en blijft de vraag. Gesterkt door een congres van Groenen denkt zij het gelijk naar haar te kunnen blijven toehalen. De vraag is of de doorsnee groene stemmer er net zo over denkt.

Sp.a-SPIRIT is vooral de grote winnaar van het gekibbel binnen de groen partij. Naast europarlementslid Jan Dhaene, voormalige minister Ludo Sannen en Fauzaya Talhaoui lijkt het er meer en meer op dat anderen zullen volgen. Het zijn individuele afsplitsingen die gemaakt worden en die de groene partij wel eens zuur zouden kunnen opbreken. Het progressieve kartel lijkt momenteel bij alles een win-situatie te hebben. Wat niemand voor mogelijk had gehouden bij de start van dit eerste grote kartel lukt nu toch al verscheidene maanden. Een partij die in staat is om deel te nemen aan de regering en toch zijn vingers niet verbrand…

 

Dan rest ons enkel nog het Vlaams Blok. De partij blijft met grote zekerheid binnen de top vier. Misschien bevinden de grootste tegenstanders zich wel binnen de verscheidenheid aan rechtse kartel waaruit men nu kan kiezen. Eén ding is zeker, andere partij proberen hun graantje mee te pikken van het succes van het Vlaams Blok. Meer en meer schurken de centrumpartijen van vroeger aan tegen het toen extreemrechtse schorremorrie. Nu is men al vlugger geneigd om zich gelaten uit te laten over de partij die er steeds zal zijn maar toch nooit zal deelnemen aan het bestuur. Met dergelijke ingesteldheid hebben zich al meer ervaren rotten vergist maar blijkbaar kan men het niet laten deze partij zwaar te onderschatten. De twee rechtse kartel, VLD en CD&V, hopen ook door zich iets rechtser te profileren stemmen te kunnen afsnoepen van het Blok. Ooit zij premier Verhofstadt dat we hem mochten afrekenen op de resultaten van het Blok. Ook hij zal zich geen tweemaal wagen aan een dergelijke uitspraak.

 

De kaarten zijn nog niet helemaal geschud en toch komen de verkiezingen al in zicht. Wie welke plaats bekleed is momenteel een onbelangrijk detail. Iedereen lijkt zich te focussen op de koersen die gevaren zullen worden en welke nieuwe mensen aan boord gehesen worden. Maar nu is het nog even stilte voor de storm…



14:35 Gepost door | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.